World

Student Breaks Down At Graduation Because His Parents Allegedly Didn’t Care Enough To Show Up

Student Breaks Down At Graduation Because His Parents Allegedly Didn’t Care Enough To Show Up

A heartbroken university graduate touched many netizens’ hearts in the Philippines after sharing the story behind several photos of himself crying during his graduation ceremony.

Bachelor of Science in Criminology graduate Jeric Rivas recently wrote how he felt about his parents not attending one of the biggest events of his life.

Student Breaks Down At Graduation Because His Parents Allegedly Didn’t Care Enough To Show Up

In a viral Facebook post, Rivas expressed that he was hoping that they would show up on his graduation day despite them never being there for him throughout his entire life.

Rivas graduated as the top student from his class at La Concepcion College in San Jose Del Monte Bulacan earlier this month.

During the graduation ceremony, Rivas said he tried to walk confidently when his name was called up on stage but ended up breaking down in tears as he realized that his parents did not show up again.

Student Breaks Down At Graduation Because His Parents Allegedly Didn’t Care Enough To Show Up

According to Rivas, his parents have always missed special moments in his life, including his elementary school’s graduation, in which he received top honors.

Jeric left his hometown of Sibuyan Island in the province of Romblon to seek a better life elsewhere.

Studying at a prestigious school such as La Concepcion College meant he had to work odd jobs just to afford the high tuition fees.

As he pursued his college dreams, he experienced being a factory worker, a fast food service crew member, and even a housemaid.

Some of his kind-hearted professors took notice of his heart-rending situation and helped him out by providing shelter and other needs. Those who helped him through the years eventually become a second family to him.

With pride, one of Rivas’ professors accompanied him on the stage when his name was called out to receive his scroll.

“One of my other professors were standing there on stage waiting for me and gave me a hug. While that moment took some of my sadness away, I still ended up crying in front of everyone.”

Rivas ended his Facebook post by thanking his professors and everyone who helped him through the years.

Jeric R. Rivas

Student Breaks Down At Graduation Because His Parents Allegedly Didn’t Care Enough To Show Up

“MAGKAHALONG LUNGKOT AT SAYA SA ARAW NG PAGTATAPOS SA KOLEHiYO” Story of my life JERIC R. RIVAS Bachelor Of Science In Criminology Criminology Service Awardee La Concepcion College San Jose Del Monte Bulacan 2019 from sibuyan island romblon “Working Student” Napagtapos ang sarili Magkahalong lungkot at saya ang naramdaman ko kanina sa araw ng aking pagtatapos. malungkot dahil naalala ko nananaman uli ang mga nangyari noong elementary at highschool ako. Elementary ako noon nong nagkamit ako ng mataas na karangalan, 6th honor ako noon pero sa hindi inaasang pagkakataon walang kamag anak at magulang ang umakyat sa akin sa stage para magsabit sakin ng medalya at dahil don hindi nalang din ako umakyat at di ko narin kinuha ang medalya ko. Sumunod naman ay noong nasa secondarya ako Recognition at graduation, Recognition ko noon nag karoon uli ako ng award, naging best in TLE ako, inaasahan ko noon na may aakyat at magsabit sakin ng medalya na kamag anak at magulang, ngunit bigo ako sa halip ay nanghiram nalang ako ng magulang sa classmate ko para may magsabit sakin ng medalya. Kinabukasan, Graduation na namin, lahat kame na magsisipagtapos at mga magulang ng mga kaklase ko ay nandoon na maliban sakin, tingin ako sa harap, sa likod, sa kaliwa, sa kanan nagbabakasakaling masulyapan ko sila, pero wala, naghintay pa ako nang ilang minute, gang sa oras na ang lumipas, pinatayo na kaming lahat at tiantawag na isa isa ang aming pangalan, umakyat na isa isa ang mga kaklase kasama ang mga magulang nila para tanggapin na na ang kanilang diploma. Hanggang sa narinig ko na ang aking pangalan, at ito nanaman ako, nag mamartsa nanaman paakya ng entblado mag isa, habang naglalakad ako tumutulo ang luha ko, dahil sa mismong graduation ko wlang umattend, inggit ang naramdaman ko sa panahong yon, mabuti pa yong iba suportado nang magulang, samantalang ako, wala. At ito na uli uamlis ako nang probinsya para maghanap ng trabaho at makapag aral. Nakitira sa mga kamag anak ngunit masaklap ang nangyari sakin, halos walang gustong tumanggap sakin, lagi nalang ako napapalayas,nagpalipatlipat ako ng matitirhan, sobrang sama ng loob ko noon kaya pinangako ko sa sarili ko na baling araw hinding hindi na nila ako pwedeng ganun ganunin nalang. Nag enrol ako kahit wala pa akong sapat na pera, nagbakasakaling makapagtapos ako, kung ano anong trabaho ang pinasok ko, mula sa pabrika sa quezon city hang sa nagging student assistant sa school,, hanggang sa pinasok ko narin ang pagiging janitor, nagging crew ng isang fastfood. Gang sa di ko na kinaya ang sched ko, pati pagiging kasambahay pinasok ko na din, tga luto, taga laba, taga plansta, taga linis ng bahay. Para lang matustusan ko ang aking pag aaral. At ngayon nagbunga na lahat nang aking pagsusumikap, araw nang aking pag tatapos APRIL 14, 2019. 8:00 AM (PICC). Magkahalong tuwa at lumgkot nanaman ang naramdaman ko, sa loob patingin tingin ako,, tingin sa kanan tingin uli sa kaliwa,, san likod at harap, lahat puro masasayang mukha na nakangiti ang nakikita ko, mapa magulang at kapwa ko magtatapos. Pinipigilan kong umiyak, pero di ko talaga kaya. Naramdaman ko nalang tumutulo na pala ang luha ko, umupo nalang muna ako sa tabi. Inggit ang naramdamadan ko, bumulong nalang ako sa sarili ko” buti pa sila may parents na kasama samantalang ako, sa muli na naming pagkakataon, wala nanaman akongb magulang na maghahatid sakin sa entablado, mag isa nanaman akong tatanggap ng diploma ko, wala ,manlang akong makikitang magulang at kamag anak na nakangiti sakin at ipaparamdam na proud sila sakin,, naiintindihan ko nman ang iba kong kamag anak kung bakit di nila ako masasamahan. Tianatawag na isa isa an gaming mga pangalan, isa isa nang umaakyat kasama ang mga kamag anak nila at mga magulang, samantalang ako wala,"ILANG GRADUATION PA KAYA ANG PAPAIYAKIN AKO?' pero kahit papaano, mmay mga professors parin na sinamahan akong umakyat. Habang naglalakad ako, di ko talaga mapigigilan ang humagulhol sa lahat ng naroroon sa venue, niyakap ko isa isa ang mga professors na nandon sa taas ng entablado, para mabawasan man lang kahit paano ang bigat na nararamdaman ko. Di ko inisip ang kahihiyan sa sa harap ng tao dahil sa pag iyak ko. Pag baba ko isa isa akong kinamayan ng iilan sa mga kapwa ko gagraduate na nadadaanan ko, at sarap sa pakiramdam na isa isa nilang sinasabi na proud sila sakin.. maraming maraming salamat po,, sa lahat nang mga professors, unang una kay doc cresente delatado maraming salamat po sa mga naitulong mo sa akin at sa pag kupkop mo sakin, kay maam jeneth delima na nagging nanay nanayan ko salamat po, kay maam lea pillado, maam concepcion, kay mam Rowena arago na nagging nanay ko na din,, kay maam Rochelle Salazar kahit inaaway moko palagi, kay maam Quezada,, kay sir pagaduan na nagbibigay ng allowance ko noon,, kay sir Christoper correa na nagpatira sakin ngayon, kay sir bunag,kay sir rolando cortez, kay sir dhoy Santiago, kay sir bendol. Kay maam tesnalyn Gerardo,kay maam eleazar, kay maam bulic. Kay maam pableo, kay ,maam Helen gaviola na lagi akong nililibre nang lunch at kay maam dimaano, kay ate dodit, kay kuya aju, kay ate chinkee, kay tita lenny, kay kitel, kay kuya jap. kay kuya mac. kay adel thank u po sa inyo..sa mga tga accounting office, registrar at hr office,, kay maam noime magpantay, kay sir francis, kay maam Minerva, kay maam loreto magpantay. thank u thank u,, sa mga kaibigan ko, kay russel abella, cristobal, Lloyd sison, emil Villanueva, bungay, suello , bellandres, at sa lahat ng mga taga bsba, kay ate samson, kay aira at ador at sa lahat ng division na nagging kaibigan ko narin kayong lahat,,, maraming maraming thank you… Sa mga tita ko,,mga tito ko,, maraming maraming salamat,, sa lolo at lola ko na nagpalaki sakin (MADALENA RIVAS AND CELSO RIVAS),, para po to sa inyo, ako ang kauna unahan sa pamilya natin ang nakapagtapos ng kolehiyo wala man kayong kakayanan para pag aralin ako, pero ito kinaya ko, nakapagtapos na ako, slamat nang marami,, sa magulang ko , na hanggang ngayon di parin nila ako matanggap sa buhay nila ito napo ako ngayon,, thank you dahil jan graduate na ako…. Pasensya napo sa di ko naisaisa… thank u nang marami sa inyo..SALAMAT DAHIL NAGING PARTI KAYONG LAHAT NANG COLLEGE LIFE KO. Again, I am Jeric r. Rivas graduate: BACHELOR OF SCIENCE IN CRIMINOLOGY 2019 PROUD WORKING STUDENT

After saying his thanks to his parents, he wished that someday they would finally be proud of him.

“To my parents, who could still not accept me in their life, if you’re reading this, this is me now and I hope I made you proud…” he said.

Featured image via Facebook/Jeric Rivas